Antymetyki – grupa leków do zapobiegania wymiotom.
Antybiotyki – leki skuteczne w zwalczaniu chorób wywołanych bakteriami.
Antygeny HLA – główny układ zgodności tkankowej człowieka.
Biopsja – pobranie wycinka tkanki.
Cewnik – plastikowy wężyk w zależności od przeznaczenia prowadzący różnego rodzaju płyny (np. cewnik dożylny, cewnik do pęcherza moczowego).
Chemioterapia – leczenie za pomocą cytostatyków.
Chromosom – istotny składnik jądra komórkowego, nosiciel czynników dziedzicznych, zbudowany głównie z kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA).
Cytostatyk – lek niszczący komórki nowotworowe.
Erytrocyt – krwinka czerwona, składnik krwi transportujący tlen.
Granulocyt - krwinka biała (leukocyt), składnik krwi, który bierze udział w zwalczaniu zakażeń.
Grasica – gruczoł położony w klatce piersiowej, tuż za mostkiem,
Hemoglobina (Hb) – białko wiążące tlen i dwutlenek węgla w erytrocytach
Histologia – nauka o tkankach.
Immunoglobulina (Gammaglobulina) – białko uzyskane z ludzkiego organizmu (przeciwciało), podawane pacjentom w celu zapobiegnięcia określonej chorobie (np. wirusowemu zapaleniu wątroby, ospie, półpaścowi, cytomegalii) lub podniesienia sił obronnych ustroju w czasie już trwającej infekcji.
Infekcyjny – zakaźny.
Kariotyp – badanie struktury chromosomów w komórce ( liczby i budowy).
Katecholaminy – hormony rdzenia nadnerczy i produkty ich rozpadu, wydzielane z moczem, ich ilość może zostać chemicznie określona po całodobowej zbiórce moczu.
Kontrast (środek kontrastujący, środek cieniujący) – różne płyny, widoczne na obrazie rentgenowskim jako zacienienia, np. w badaniu nerki ( urografii dożylnej), naczyń (angiografii), układu komór mózgu (wentrykulografii) i kanału rdzenia kręgowego (mielografii), środki kontrastujące połyka się lub wprowadza w formie wlewu doodbytniczego lub dożylnego.
Laparotomia – chirurgiczne otwarcie jamy brzusznej.
Leukocytoza –liczba leukocytów.
Leukopenia – zmniejszenie liczby leukocytów.
Limfocyt – forma leukocytu.
Neurolog – lekarz chorób układu nerwowego.
Opony mózgowe (względnie opony rdzenia) – tkanki otaczające mózg lub rdzeń kręgowy.
Ośrodkowy układ nerwowy (OUN), centralny układ nerwowy – mózg i rdzeń kręgowy.
Patolog – lekarz specjalizujący się w histopatologicznej ocenie zmienionej patologicznie tkanki.
Płyn mózgowo-rdzeniowy – płyn powstający w jamie podogonowej mózgu, otaczający mózg i rdzeń kręgowy.
Półpasiec – ostre zapalenie nerwu, z tworzeniem się pęcherzyków na zmienionym zapalnie podłożu, wywołane przez wirus identyczny z wirusem wywołującym ospę wietrzną.
Remisja – stan, w którym zniknęły wszystkie oznaki choroby i nie wykrywa się ich typowymi metodami badań.
Rozmaz krwi – pobraną kroplę krwi umieszcza się na szkiełku podstawowym i rozmazuje drugim pod mikroskopem dokonuje się przeglądu poszczególnych krwinek i ocenia ich skład procentowy.
Stadium (stadium choroby) – stopień zaawansowania choroby – istotny w doborze terapii.
Szpik kostny – tkanka znajdująca się wewnątrz kości ( w jamie szpikowej), w której powstają krwinki.
Śródpiersie – środkowa część klatki piersiowej, w której znajduje się wiele narządów (serce, grasica, duże naczynia, węzły chłonne, przełyk itd.).
Terapia – leczenie.
Transfuzja – podanie krwi dawcy lub jej części składowych biorcy (choremu dziecku). Zazwyczaj podaje się koncentraty krwi, tzn. tylko te jej składniki, które potrzebne są dziecku w danym momencie (erytrocyty, trombocyty). Aby otrzymać taki koncentrat, dawca krwi podłączony zostaje na kilka godzin do urządzenia oddzielającego żądane składniki od pozostałych i gromadzącego je w sterylnym plastikowym naczyniu. W większości stacji koncentraty dodatkowo naświetla się w celu uniknięcia sytuacji, w której organizm biorcy wytworzy przeciwciała przeciwko podawanemu preparatowi. Spowodowałoby to problemy z tolerancją następnych transfuzji.
Trombocyty - krwinki płytkowe, działają przeciwkrwotocznie.
Trombocytopenia – małopłytkowość.
Wybroczyny (petocje) – krwawienia widoczne na skórze.
Zakrzepowe zapalenie żył – zapalenie ścian żył, np. w następstwie podrażnienia przez leki lub cewnik itd.
J.R.K.